پویاسامانه

کد خبر : 310748 تاریخ ثبت : 1398/11/21 09:45 نظرات تایید شده : 19
دکتر غلامرضا هوایی

منطقۀ ویژه اقتصادی بوشهر و الزامات آن

دکتر غلامرضا هوایی | استاد دانشگاه صنعتی امیرکبیر تهران

امروز 22 سال است که از تصویب و اجرای منطقۀ ویژۀ اقتصادی بوشهر می گذرد. منطقه ای که بنا به فلسفۀ وجودی اش کانونی برای رشد سرمایه گذاری، ایجاد اشتغال و رشد اقتصادی بوده است. منطقه ای بالغ بر 1800 هکتار که در طرح توسعه ای آن بناست 2700 هکتار دیگر به آن افزوده شده و با مساحت 4880 هکتار به جزیره نگین و عباسک متصل گردد.

اگر بالفعل شدن ظرفیت های 5هزار هکتار منطقۀ ویژۀ اقتصادی بوشهر را کانون نگاه خود قرار دهیم تأمین نیازهای توسعه این منطقه، همچون نمازهای یومیه بر مدیران و مسئولان استان واجب می نماید. تقریبا دو سوم ظرفیت های کنونی این منطقه راکد مانده و اگر کل مساحت 5000 هکتاری را مد نظر قرار دهیم فاصلۀ بسیار معنی داری با نقطۀ قابل قبول داریم.

برندی به نام منطقۀ ویژۀ اقتصادی برای بوشهر

بنا به اعلام آمار تا کنون تنها 500 هکتار از 1800 هکتار منطقه ویژۀ اقتصادی بوشهر، به بخش خصوصی واگذار شده و از 185 واحد ثبت شده تنها 60 واحد فعال اقتصادی در آن مشغول به تولید است. این منطقه به درستی درک نشده و قدر ندیده است. به جرأت می توان بیان کرد اگر شکوفایی منطقۀ ویژۀ اقتصادی بوشهر هدف فعالیت ها و برنامه ریزی های اصلی قرار می گرفت، این منطقه به خوبی قدرت و پتانسیل آن را داشت برندسازی بسیار نیرومندی از بوشهر در سطح کشور نماید.

استان بوشهر با 19  ناحیه وشهرک صنعتی و دو منطقۀ ویژۀ اقتصادی در بوشهر و دیلم، ده ها بندر و گمرک و اسکله، می تواند به سرعت مبدل به یکی از مهمترین قطب های صنعتی کشور شود. آنچه که در این سال ها به عنوان یک نقطه ضعف منجر به از دست رفتن برخی فرصت ها برای بوشهر شده است، کم بودن تعداد نمایندگان در مجلس است. این حجم از مناطق ویژۀ اقتصادی در استان قابلیت آن را دارد که سرمایه گذاران کلان بسیاری را از استان های دیگر به بوشهر سرازیر نموده و منافع چند جانبه ای میان بازار استان ها و در نتیجه مدیران و نمایندگان آنها پدید آورد.

باید ظرفیت تخلیه و بارگیری کانتینری در منطقۀ ویژه بوشهر آزاد گردد. در برنامۀ من کانتینرهای خروجی از گمرک باید به منطقۀ ویژه بیایند قبل از آنکه به هر منطقۀ دیگری بروند. صنایع منتاژ و دسته بندی و بنک داری و توزیع را به منطقۀ ویژه خواهیم سپرد.

زیر ساخت ها شرط نخست

برای بهره برداری از این فرصت ها پدید آوردن شبکه ای از راه های ارتباطی شرط نخست است. راه آهن، فرودگاه و اسکله های مورد نیاز که این مناطق ویژه و شهرک ها را تحت پوشش کامل خود در آورند، در کنار آزاد راهی که بوشهر را به فارس در شرق، و به هرمزگان و خوزستان در جنوب و شمال متصل کند ضروری است. تأمین انرژی برای این شهرک ها از دیگر اولیه ترین الزامات رونق این پتانسیل هاست.

تأمین انرژی و آب این مناطق از دیگر دغدغه های مهم است. افزایش سهم انرژی های خورشیدی و توسعۀ تصفیه خانه های بوشهر که بتواند از پساب های شهری، منابع آبی صنایع را تأمین نماید دو راهکاری است که تقریباً در استان بوشهر اهتمامی به آن نشده است.

استان بوشهر و فرصت صنعتی شدن

ما سال هاست خود را مفتخر به صنایع نفتی استان می دانیم. اما در سایر حوزه ها نتوانسته ایم آنگونه که قدرت آن را داشته ایم شاهد رشد و شکوفایی استعدادهای استان خود باشیم. توسعه را به شکل سیستمی دیدن و نگاهی مبتنی بر تخصص و دانش محور به ان داشتن شرط بالفعل شدن این ظرفیت هاست. بوشهر برای توسعه هیچ کم ندارد مگر مدیریتی که بتواند شبکه ای از روابط را موتور محرکۀ آن گرداند.

-->