پویاسامانه

تاریخ نمایش این آگهی : 1397/02/02 <br/> تعداد بازدید تاکنون : 262624 تاریخ نمایش این آگهی : 1397/01/04 <br/> تعداد بازدید تاکنون : 14979065
کد خبر : 211930 تاریخ ثبت : 1397/5/17 10:32 نظرات تایید شده : 0
به انگیزه 17 مرداد؛

خبرنگار و وضع اندوه‌بار جهان ما

خلیج فارس: این خبرنگاران، منصفانه حقایق را بیرون می‌کشند و منافعی ندارند که مفاسد حزب یا گروه متبوع‌شان را مخفی کرده و فقط زشتی‌های رقیب را برملا نمایند.

اسماعیل منصورنژاد ـ روزنامه‌نگار

بخش مهم و قابل ملاحظه‌ای از کره‌ی زمین در بحران و جنگ به سر می‌برد. یک طرف «تروریسم» است و سوی دیگرش ظاهراً «مبارزه با تروریسم». از نگاه افکار عمومی، «تروریسم»‌ شر مطلق است و طرف مقابلش «خیر مطلق». محصول جنگ‌ها و بحران‌‌سازی‌های این دو گروه نیز کشته و آواره شدن میلیون‌ها انسان‌ بی‌گناهی است که می‌خواهند «زندگی» کنند. این وضع اندوه‌بار جهان ماست.

این ظاهر قضیه است؛ اما اسناد زیادی گواهی می‌دهد که پشت تمام بحران‌ها و جنگ‌ها، استراتژی «جنگ زرگری» نهفته است و قدرت‌های بزرگ آن را مدیریت می‌کنند تا به اهداف سیاسی خود برسند. موتور محرکه این استراتژی ویرانگر نیز «قدرت و ثروت» است که هیچ ربطی به «خدا، خیر، اخلاق و انسان» ندارد.

تروریست‌هایی که زیر لوای «خدا» و «دین» در این معرکه حضور دارند، رفتار و کردار و تفکرشان بر خلاف آن چیزی است که از محتوای دین و خدا برمی‌خیزد. مفاسد این قوم قبیح و دژخیمی‌های آنها (که خدا را به نرم‌افزار تبدیل کرده‌اند) نشان می‌دهد قصد دارند به هر طریق به منابع قدرت و ثروت چنگ بزنند.

رفتار «مبارزان با تروریسم» هم (که خود را به عنوان خیر و حامی دموکراسی معرفی می‌کنند) نشان می‌دهد نمی‌خواهند رقیبان آنها (یعنی تروریست‌ها) قدرت را از چنگ آنها بربایند و عروس ثروت را در آغوش گیرند. اما در مواقع لزوم، مزدوران‌شان را وادار می کنند تا با تروریست‌ها نیز معامله کرده و در خفا مناطق نفوذ خود را تقسیم نمایند و گرگ‌واره بر سر اجساد انسان‌های بی‌گناه بنشینند. نمونه بارز این مزدوران، یکی حاکمان ابله ترکیه و شیوخ نادان حاشیه‌ی خلیج فارس و دیگری حاکمان بی‌رحم و فاسد عربستان سعودی است. شرور ترکیه دامن خودش را گرفته و شرور حاکمان نادان خلیج فارس و حاکمان دژخیم عربستان سعودی نیز بزودی به خودشان بازمی‌گردد.
 
منادی شد جهان را هر که بد کرد    نه با جان کسی با جان خود کرد
مگر نشنیدی از فراش این راه          که هر کو چاه کند افتاد در چاه (نظامی گنجوی)
 
محصول این جنگ زرگری کشته و آواره شدن میلیون‌ها انسان‌ بی‌گناهی است که می‌خواهند «زندگی» کنند. عده‌ای بی‌گناه در خاورمیانه زیر خروارها بمب و موشک مشترک «تروریستها و مبارزان با تروریسم» از بین می‌روند و عده‌ای دیگر در غرب آزاد و «آرام» به تیر غیبی تروریستها دچار شده و جانشان را از دست می‌دهند. و گرنه اگر اراده‌ای واقعی برای مبارزه با تروریسم وجود داشت، کمتر از یک ماه بساط گروه‌های تروریستی و اغلب آواره و «بی تشکیلات» جمع می‌شد. اگر چنین اتفاقی بیفتد، اسلحه‌سازان، مزدوران و حامیان آنها ورشکسته خواهند شد. پس چنین اتفاقی نخواهد افتاد. این وضع اندوه‌بار جهانی است که متأسفانه سرنوشت آن اغلب توسط ملت‌ها و در فرایندی ظاهراً «دموکراتیک و مردم‌سالارانه» به دست دیوانگان و زورگویان افتاده است.

بخش دیگری از جهان که عاری از جنگ و بحران است، به مصیبت دیگری به نام «حکومت‌های ظالم» دچار شده و هر ساله عده‌ای بی‌گناه با عناوین مختلف اسیر چنگال حاکمانی می‌شوند که هیچ صدای مخالفی را برنمی‌تابند و به هر طریق باید حاکم باشند.

از خبرنگاران و روزنامه‌نگاران مستقل در این معرکه چه کاری ساخته است؟ آنها متعهدانه و با تمام توان پشت صحنه را افشا می‌کنند. پس یا با تیر غیب و در هنگام عبور از یک خیابان، یا در سلول زندان و یا درون درگیری‌ها و جنگ‌ها جان عزیزشان را به امانت می‌گذارند که بگویند: «این وضع اندوه‌بار جهان ماست.»

سوی دیگر سکه‌ی «خبرنگار و روزنامه‌نگار مستقل»، مافیایی است ساخته دست قدرتمندان و زورگویان و سرکرده در پس‌مانده سفره آنان تا حقایق را وارونه نشان دهند. این مافیای «رسانه‌ای» و انگل‌واره همه جا و با هر عنوانی حضور دارد. گاه خود را حامی «دموکراسی و جمهوری» جا می‌زند و گاه نیز چاشنی «خدا» بر ترّهاتش می‌مالد تا لذیذ جلوه کند. این مافیای رسانه‌ای گاه ابرهای سیاهش را چنان می‌پراکند که خورشید «واقعیت» روزنامه‌نگاران مستقل به کسوف می‌رود. اما تعداد زیاد و بی‌شمار خبرنگاران «بی نام و نشان» و «مستقل» در شبکه‌های اجتماعی، این مافیای هولناک را به مغاک برده و تلاش می‌کنند تا به سهم خود تیرگی‌ها را پس بزنند و واقعیت‌ها را به مردم جهان نشان بدهند. این وضع امیدوارکننده جهان ماست؛ همان وضعی که قدرت‌های فاسد (چه آنان که در سطوح ملی و منطقه‌ای به زورگویی مشغولند و چه قدرتهایی که پهنه جهان را برای قلدری و  زورگویی خود انتخاتب کرده‌اند) از آن واهمه دارند.

ناگفته پیداست که روز خبرنگار بر خبرنگاران مستقل و دارای نام و نشان و همه خبرنگاران بی‌نام و نشان مبارک است؛ چه آنان که از بین رفته‌اند، اما نام‌شان تا ابد جاودان خواهد ماند. یا آنان که در زندان هستند و یا کسانی که هنوز هستند و همچنان تلاش می‌کنند.

این خبرنگاران، منصفانه حقایق را بیرون می‌کشند و منافعی ندارند که مفاسد حزب یا گروه متبوع‌شان را مخفی کرده و فقط زشتی‌های رقیب را برملا نمایند. خبرنگار و روزنامه‌نگار «مستقل» هم واقعیت‌ها را پوشش می‌دهد و هم در مقابل همکاران «وابسته» قد علم می‌کند. و این کاری بس دشوار است و مبارزه‌ای سنگین، اما از دید خدا و خلق مظلوم پنهان نمی‌ماند.