پویاسامانه

تاریخ نمایش این آگهی : 1397/06/03 <br/> تعداد بازدید تاکنون : 4688557 تاریخ نمایش این آگهی : 1397/01/04 <br/> تعداد بازدید تاکنون : 20559366
کد خبر : 192963 تاریخ ثبت : 1397/1/16 17:35 نظرات تایید شده : 0

۱۴۰۰ با رئیس جمهور نظامی یا کودتای بدون خونریزی؟

خلیج فارس: زمزمه‌های یک «رئیس جمهور نظامی» و یا «رئیس جمهوری با تفکرات نظامی‌گری»، در فضای سیاسی ایران روز به روز بیشتر می‌شود. مطرح‌کنندگان این تئوری به دنبال چه می‌گردند؟ آیا به منظور تست‌زنی فضای عمومی و دریافت بازخوردها آن را طرح می‌کنند، درحالی که می‌دانند این مساله در تضاد اساسی با تفکرات بنیانگذار انقلاب و همینطور اساس انقلاب اسلامی است؟

اولین زمزمه‌ها پیش از انتخابات سال ۹۶ به گوش رسید. برخی از نظرسنجی‌هایی که منتشر می‌شد تلاش می‌کرد تا مساله محبوبیت سردار سلیمانی را به موضوع سیاست روز پیوند بزند. صادق زیباکلام، از سردار سلیمانی به عنوان فردی یاد کرد که اگر در انتخابات ۹۶ در برابر روحانی قرار بگیرد می‌تواند شانس پیروزی در انتخابات را داشته باشد. پیش از او در اردیبهشت ماه  ۹۵ دولت بهار از قول مهدی طائب (رئیس قرارگاه عمار) ‌نوشت: «بهترین گزینه برای ریاست‌ جمهوری ۹۶ سردار سلیمانی است.» تا اینکه مصاحبه مشاور اسبق رئیس‌جمهور آمریکا سردار سلیمانی را بر آن داشت تا در بیانیه‌ای اعلام کند: «تا آخر عمر سرباز می‌ماند»

اما تمایلات برای سکانداری یک نظامی در سیاست در روزهای اخیر شدیدتر و علنی‌ترشده است. تا جایی که حتی ابراهیم فیاض از اساتید دانشگاه که به تفکر جلیلی نزدیک است، صراحتا انتخاب مردم را یک «دیکتاتور» اعلام می‌کند.

اینبار چراغ اول را احمد پورمختار در تعطیلات نوروزی روشن کرد و به خبرآنلاین گفت: «رسانه‌ها این فکر را که نظامی‌ها نباید رئیس جمهور شوند را تشدید و گسترش می‌دهند، من اعتقاد دارم که اگر یک نظامی رئیس جمهور شود حتما می تواند کشور را از مشکلات نجات بدهد.»

به دنبال این اظهارات حسن بیادی در گفت‌وگویی حتی هشدار می‌دهد برخی با طرح این مسائل به دنبال یک «کودتای بدون خونریزی هستند». او می‌گوید: «عده قلیلی از سياسيون از اين حرفها مي زنند و به دنبال یک کودتای بدون خونریزی برای یک رفرم سیاسی و اجتماعی هستند که باید حواس انقلابیون بیش از این جمع باشد که گول نخورند.» (نامه نیوز ۱۱ فروردین)

اما حرف‌های فیاض صراحت بیشتری دارد. تا آنجا که معتقد است در ایران نظامی‌گری می‌آید و شوخی هم ندارد: «رادیکالیسم در اروپا هم دارد رأی می‌آورد. حزب‌های راستگرا پیروز می شوند و این نشان می‌دهد که در آینده وقوع جنگ‌های نیابتی شدید می‌شود. لذا می‌خواهم بگویم آدم متناسب با این فضا باید بیاید سر کار که بتواند ایران را حفظ کند. بعد از مشروطه ایران را به سه منطقه تقسیم کردند، رضاشاه آمد و همه اینها را جمع کرد. در همین جمهوری اسلامی هم نظامی‌گری می آید و شوخی ندارد.»

او در پاسخ به این سئوال که «پس شما می‌گویید در ۱۴۰۰ یک فردی که با ادبیات نظامی‌گری است، پیروز می‌شود؟» توضیح می‌دهد: «وقتی مدام می‌گویید نظامی‌گری، نظامی‌گری در مقابل سیاسی واقع می‌شود، ولی معلوم نیست که حتما آن فرد نظامی باشد.»

اما عجیب‌تر اینکه او کفش‌های هیتلر را هم واکس زده و بدون توجه به بلای دهشتناکی که این فرد و تفکرش بر دنیا تحمیل کرد می‌گوید: «هیتلر در عرض شش سال کشورش از یک کشور ورشکسته بدبخت، به بالاترین کشور جهانی در بُعد اقتصاد و سیاست و تکنولوژی تبدیلش کرد»

فیاض ضمن «روبه جلو» خواندن گفتمان «جلیلی» معتقد است که «باید یکی بیاید و لایه‌های میانی مدیریت کشور که حرف رهبری را گوش نمی‌کنند نابود کند.» چهره‌ای که او از آینده ایران ترسیم می‌کند یا این است که «یا فروپاشی ایران» صورت می‌گیرد و یا «تبدیل شدن به لیبی، یا دیکتاتوری» خواهد شد و نتیجه می‌گیرد: «مردم کدام را انتخاب می‌کنند؟ دیکتاتوری را انتخاب می کنند. اصلا ضرورت امنیتی هم برای ایران دیکتاتوری ایجاب می‌کند و این جدی هم است» به اعتقاد او «نوسازی آمرانه برای ایران» هم جدی است. کاری که می‌دانیم پهلوی ها صورت دادند.

مشکل اساسی این نوع نگاه در بی‌توجه به قدرت مردم و تمرکز بر تفکر یک «ناجی» است. حتی اگر آن ناجی یک خونریز همچون هیتلر باشد. آیا اینها را باید اظهارنظرهای پراکنده و غیرمهم تلقی کرد؟ یا به تعبیر حسن بیادی که از اصولگرایان است، باید آن را زمزمه‌های یک «کودتای بدون خونریزی» دانست؟ آیا این سخنان زمینه‌سازی برای ظهور احمدی‌نژادی جدید برای کشور نیست تا بار دیگر ساختارهای کشور را برهم زند؟
منبع:امتداد

 

 



کلمات کلیدی خبر : انتخابات ابراهیم فیاض