پویاسامانه

تاریخ نمایش این آگهی : 1394/02/23 <br/> تعداد بازدید تاکنون : 3089203 <br/> تعداد کلیک :  376 تاریخ نمایش این آگهی : 1394/07/12 <br/> تعداد بازدید تاکنون : 5023761 <br/> تعداد کلیک :  1000
کد خبر : 145158 تاریخ ثبت : 1396/1/28 11:00 نظرات تایید شده : 29
یداله عبدالهی

فاجعه‌ای بنام غیربومی در پارس‌جنوبی

به بهانه افتتاح فازهای جدید پارس جنوبی

روز گذشته پنج فاز از 24 فاز میدان گازی پارس جنوبی با مساحت 9600 کیلومترمربع، حجم بیش از ده تریلیون مترمکعب گاز و 20 میلیارد بشکه میعانات گازی که بزرگترین منبع گازی جهان است، به دست ریاست جمهوری به بهره برداری رسید. این صنعت بزرگ به طوفانی سهمگین می ماند که صنایع دیگر، شامل کشاورزی، دامداری، ماهیگیری و دریانوردی این مناطق را در هم پیچیده و زیر ارابه سترگ خود له و لورده ساخته است.

اتفاقاتی که انقلاب صنعتی در کشورهای مختلف دنیا برای مردم آن نواحی ایجاد کرده است؛ پالایشگاه یک کارخانه است که ساخته و به بهره برداری می رسد. در زمان ساخت عده ای را مشغول می سازد که بیشتر آنها در هنگام بهره برداری به علت نداشتن تخصص، بیکار می شوند. در ابتدای بهره برداری، کسانی که جذب و استخدام می شوند، بومی یا غیربومی، باید تا زمان بازنشستگی یعنی 30 سال در این کارخانه (پالایشگاه) خدمت کنند.

پالایشگاه شبیه یک شهر توسعه یافته است که بعد از بهره برداری دارای هیچ توسعه جدیدی نخواهد بود و فقط کارهای خدماتی و تعمیراتی قابل انجام است.

بسیار شایسته و بجا است که نیروی بهره بردار از مردم بومی همین جا تامین گردد که نسل اندر نسل آنها در این منطقه ساکن بودند، سختی های این منطقه را به جان خریده، با ساحل زندگی کرده، در کوه آشیانه داشته و کنار آب های جاری این منطقه آسوده است. پدران آنها سوخته و ساخته اند ولی اینجا را رها نکرده اند تا میراث دار پایتخت انرژی کشور باشند.

با این تفاوت که نسل گذشته کشاورزی، دامداری و یا ماهیگیری می کرده و این نسل کارکنان صنایع هستند و فرزندان خود در کنار پدر و مادربزرگ ها پرورش می داده و از فرهنگ کهن خود می آموزند. این مردم از نظر روانی سالم، امیدوار به زندگی ادامه داده و پاسدار همیشگی مرزهای ایران عزیز باقی خواهند ماند.  

واضح است که اگر این افراد غیربومی باشند، باید 30 سال از همه خانواده خود کنده شده و به یک مهاجرت اجباری تن در دهند. فرزندان آنها همین جا تحصیل، ازدواج و ماندگار می شوند. در حالی که این افراد هنوز به زادگاه خود علاقه داشت و خود را متعلق به این مناطق نمی دانند، حتی سرمایه خود را به شهرستان های زادگاه خود منتقل می نماید ولی غافل از اینکه بچه های آنها با زادگاه پدران خود بیگانه اند. این مسایل به بحران های روحی و روانی نسل اول دامن زده و معضل کنونی کمپ ها و شهرک های مسکونی این صنایع است و تا بروز یک فاجعه فاصله ای نیست.

بسیار بجا است که دولت و بویژه وزارت نفت به توصیه های مشاوران خود توجه نموده و تجارب کشورها صنعتی دنیا را دوباره تجربه نکنند تا در 30 سال آینده شاهد فاجعه ای بنام بیماران روانی این صنعت و اثرات مخرب فرهنگی و اجتماعی آن نباشیم و فرهنگ و بوم این مناطق را حفظ و به نسل آینده ای که آرزوی گذشتگان این سرزمین بوده، تحویل بدهیم.

 

با کانال تلگرامی «خلیج فارس» همراه شوید