فوتبال

به گزارش«خلیج فارس» به نقل از سایت رسمی فدراسیون فوتبال؛  بر اساس تصمیم امیر قلعه‌نویی ٢۶ بازیکن، تیم ملی را در تورنمنت العین همراهی خواهند کرد؛ تورنمنتی که با حضور چهار تیم راه یافته ایران، مصر، کیپ‌ورد و ازبکستان به جام جهانی ٢٠٢۶ در العین برگزار خواهد شد و ایران در نخستین دیدار خود روز پنجشنبه به مصاف تیم آفریقایی کیپ‌ورد می‌رود.

اسامی ٢۶ بازیکن دعوت شده به اردوی تیم ملی به این شرح است:

علیرضا بیرانوند- پیام نیازمند- سید حسین حسینی- محمدرضا اخباری- علی نعمتی- میلاد محمدی- امین حزباوی- شجاع خلیل‌زاده- محمدحسین کنعانی- سید مجید حسینی- صالح حردانی- آریا یوسفی- دانیال اسماعیلی- مهدی هاشم‌نژاد- علیرضا کوشکی- سعید عزت‌اللهی- امید نورافکن-سامان قدوس-محمد قربانی-محمد محبی- محمد تیکدری-هادی حبیبی‌نژاد- امیرحسین حسین‌زاده- محمد عمری- مهدی طارمی- علی علیپور.

با هماهنگی و همفکری سرمربی تیم دندر بلژیک و سرمربی تیم ملی تصمیم بر حضور علیرضا جهانبخش در فرایند آماده‌سازی تیم باشگاهی اش در فیفادی نوامبر گرفته شد تا عدم حضور این بازیکن در تمرینات پیش فصل برطرف شده و با توجه به  رویکرد تمرینات تیم ملی بر آماده سازی تاکتیکی جهت ۲ مسابقه در فیفا دی آبان، تمرکز روی علی جهانبخش  جهت توسعه آمادگی جسمانی باشد تا با فرم کامل آمادگی بدنی و قرار گرفتن در شرایط بازی بیشتر، در اختیار تیم ملی ایران قرار بگیرد.

سردار آزمون، مهدی قائدی، مهدی محبی و علی قلی‌زاده به دلیل آسیب‌دیدگی در این اردو حضور ندارند.

بازیکنان دعوت شده باید فردا ساعت ۱۲ با در دست داشتن گذرنامه، خود را به کادر فنی تیم ملی معرفی کنند. تصاویر و خبر حضور ملی‌پوشان در اردو توسط خروجی‌های رسانه‌ای فدراسیون فوتبال منتشر خواهد شد.

رامین رضاییان و علیرضا جهانبخش دو غایب بزرگ تیم ملی در این رقابت‌ها هستند.

به گزارش«خلیج فارس» به نقل از هفت صبح؛پیام صادقیان که از یک خانواده فوتبالی ظهور کرد، طوری فوتبال بازی می‌کرد که خیلی‌ها می‌گفتند حتی می‌تواند از علی کریمی هم بهتر باشد. سبک بازی‌اش نظیر نداشت: پا به توپ سرعتی با قدرت دریبلینگ بالا و ویران‌کننده. در همان پرسپولیسی که علی دایی مربی آن بود، او یک‌تنه تیم را می‌چرخاند و هواداران امیدوار بودند آینده‌ای تازه برای خط میانی سرخ‌ها ساخته شود. اما حیف که به نمایش‌های بیرون از زمین بیشتر علاقه داشت تا به آن درخشش داخل زمین.

عکس‌های او با تتلو که سر تمرین پرسپولیس آمده بود، هنوز در حافظه هواداران فوتبال مانده و هر بار دیده می‌شود، حسرتی قدیمی را زنده می‌کند. حسرتی که به تدریج رنگی از خشم هم به خود گرفته است؛ چرا که استعداد درخشان صادقیان در زمین فوتبال، می‌توانست بخش بزرگی از نیاز تیم ملی به یک پلی‌میکر اصیل را پاسخ دهد. اما همان‌طور که خودش بعدها اعتراف کرد، مسیر زندگی‌اش از زمین چمن جدا شد و به شبکه‌های اجتماعی کشیده شد.

او به ترکیه رفت و پیجش به عرصه کری‌خوانی‌های مبتذل بدل شد. جایی که هر بار نامش یادآور حسرتی است که عمق جان فوتبال ایران را می‌سوزاند. ستاره‌ای که در ۲۲ سالگی می‌توانست موتور محرک تیم ملی باشد، در ۲۸ سالگی به حاشیه‌ها باخت و حالا بیشتر به یک روایت تراژیک شباهت دارد تا یک بازیکن حرفه‌ای. بازیکنی که استعدادش شبیه طلا بود اما در شعله‌های بی‌احتیاطی خودش آب شد.

امیر تتلو؛ چگونه انقدر راحت خودت را بلعیدی؟

از آن طرف تتلو، خواننده آر اند بی که طرفداران پرشمارش از شیفتگی فراوان برایش «بغ‌بغو» می‌کردند، در همان سال‌ها مسیری موازی با صادقیان طی کرد. پرشمار آهنگ‌های او، که حتی برخی تمام خط قرمزهای اخلاقی را رد می‌کرد، همچنان زیاد شنیده می‌شد. همان ترک «خانم وزیری» که در تمامی مهمانی‌ها پلی می‌شد، مثال روشنی از نفوذ عجیب او در زندگی روزمره نسل جوان بود.

اما تتلو هم مثل صادقیان، بیشتر اسیر جنجال‌ها شد تا اینکه میراث هنری ماندگار بسازد. هر از چندگاهی خبر «توبه»‌اش به گوش می‌رسید، گاهی در زندان بود، گاهی صفحه‌اش بسته می‌شد و خانواده‌اش ناچار به اظهار نظر می‌شدند. اما این رفت‌وبرگشت‌ها مانع نشد که استعداد عجیب او نادیده گرفته شود. او آن‌قدر در کارش قوی بود که حتی وقتی آرام و اسلو می‌خواند، وایرال می‌شد؛ مثل همان قطعه «نوازش» که نشان می‌داد اگر مسیرش متفاوت بود، می‌توانست در سطحی فراتر از موسیقی پاپ زیرزمینی ایران بدرخشد.

تتلو یک تناقض تمام‌عیار است: کسی که در اوج شهرت و محبوبیت، انتخاب‌هایی کرد که هم مخاطبانش را دو نیم کرد و هم خودش را بلعید. برای گروهی از هواداران، او یک اسطوره جسارت و بی‌پروایی باقی ماند؛ برای گروهی دیگر، نمونه‌ای از سقوط یک استعداد خالص به قعر حاشیه‌ها. همین تضاد است که او را در حافظه جمعی ایرانیان ماندگار کرده است.

آه از آن دو دروازه خالی که هیچوقت گل نشد

حالا آن عکس دو نفره پیام صادقیان و امیر تتلو سر تمرین پرسپولیس، چیزی فراتر از یک تصویر ساده است. تصویری است که یادآور دو فرصت ناب برای فوتبال و موسیقی ایران است؛ دو استعداد نادر که می‌توانستند در جایگاه‌های درخشان ملی و حتی بین‌المللی بدرخشند، اما سرنوشت مسیر دیگری را نوشت.

این تصویر حسرتی است شبیه تماشای دو دروازه خالی که زمین و زمانه نخواستند گل شود. یکی می‌توانست مرد شماره ده فوتبال ایران باشد، دیگری می‌توانست هنرمندی جریان‌ساز و ماندگار در موسیقی شود. اما هر دو به انتخاب‌هایشان باختند. و درست به همین دلیل است که امروز، هر بار نامشان برده می‌شود، چیزی در دل ما می‌لرزد؛ ترکیبی از دلتنگی، خشم و حسرت.