پویاسامانه

تاریخ نمایش این آگهی : 1394/02/23 <br/> تعداد بازدید تاکنون : 3330463 <br/> تعداد کلیک :  412 تاریخ نمایش این آگهی : 1394/07/12 <br/> تعداد بازدید تاکنون : 5265091 <br/> تعداد کلیک :  1054
کد خبر : 145706 تاریخ ثبت : 1396/1/31 20:22 نظرات تایید شده : 6
محمدعلی بختیاری

مسیر درست روحانی

در سال‌های بعد از انقلاب اسلامی تاکنون دولت‌های مختلفی در کشور بر سر کار آمده اند، از سال‌های اول انقلاب که بگذریم با پایان جنگ، دولت مرحوم آقای هاشمی رفسنجانی بر سر کار آمد. ایشان به توسعه اعتقاد داشت و همانطور که خود در خانواده‌ای مرفه به دنیا آمده بود دوست داشت ایرانیان نیز زندگی خوبی را – به ویژه پس از دوران جنگ – داشته باشند و کشور آباد و توسعه یافته باشد.

تلاش‌های او و مدیرانش برخی از خرابی‌های جنگ را جبران کرد و کشور را در مسیر مدرنیزه و سازندگی اقتصادی و فرهنگی قرار داد، با اینحال نیروهایی در کشور بوده و هستند که چندان تمایل و اعتقادی به پیشرفت اقتصادی، سیاسی و فرهنگی ایران نداشته و ندارند. به همین خاطر در مسیر حرکت دولت وی سنگ اندازی های فراوانی شد. این افراد و گرایش‌ها با انجام اقدامات عملی در داخل و خارج کشور مانع از گسترش روابط جمهوری اسلامی با کشورهای پیشرفته و غربی شدند. وزیر فرهنگ دولت رفسنجانی، آقای خاتمی بود. ایشان با فشارهایی که برخی گروهها و جریان های فکری وارد کردند مجبور به استعفا شد و توسعه فرهنگی به محاق رفت....

خوشبختانه با تداوم دوران سازندگی در دولت آقای خاتمی، برخی پایه‌های اقتصادی و مدنی در کشور استوار گردید و رشد فرهنگی و اقتصادی به وجود آمد. با فرا رسیدن دوران هشت ساله ریاست جمهوری احمدی نژاد، مسیر توسعه اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و روابط خارجی به بن بست خورد و دچار رکود و عقب گرد شد. یعنی تولید داخلی فراموش گردید و واردات کالاهای مصرفی رونق بی‌سابقه ای یافت. تورم و افزایش قیمت‌ها بصورت لجام گسیخته رخ داد، کارخانجات و کارگاه‌های داخلی که چیزهایی تولید می کردند زیر سیل واردات کالاهای چینی و قاچاق دچار تعطیلی و ورشکستگی شدند. توسعه فرهنگی و سیاسی متوقف شد. ارتباط و تعامل سازنده با کشورهای جهان تحت تأثیر «سخنرانی»های محمود احمدی نژاد و اقدامات هسته‌ای او بشدت تیره شد، بطوریکه سازمان ملل و شورای امنیت مرتبا علیه ایران قطعنامه های الزام آور و سنگین صادر می‌کردند. باقیمانده اقتصاد و صنعت ایران نیز تحت تأثیر تحریم‌های گسترده بین‌المللی دچار رکود و خسارت‌های عظیم و جبران ناپذیر گردید.

با پایان یافتن دوران احمدی نژاد و زمامداری حسن روحانی، مجددا کشور در «مسیر صحیح» قرار گرفته است. دولت روحانی با تکیه بر عقلانیت و منافع ملی در سال‌های اول زمامداری، مسأله هسته‌ای را فیصله داد و قطعنامه‌های سازمان ملل را که به گفته کارشناسان نهایتا به صدور مجوز حمله نظامی به ایران می‌انجامید، بی‌اثر کرد. با رفتار معقول این دولت، کشور ایران در چشم جهانیان به صورت یک کشور با رفتار معمولی و انسانی شناخته شد و از هم ردیف بودن با کشوری مانند کره شمالی خارج شدیم.

مسیر پایبندی به قانون و بازسازی کشور دوباره آغاز شد. تحریم‌هایی که باعث شده بود مواد اولیه، قطعات و دستگاه‌های مورد نیاز صنایع کشور وارد نشوند برداشته شد و راه برای صادرات کالاهای ایرانی باز گردید. تحریم سیستم بانکی کشور که باعث شده بود پول صادرات نفت و سایر کالاها توسط خریداران به ایران پرداخت نشود برداشته شد. هنوز چهار سال از عمر این دولت نگذشته ایران هواپیمای ایرباس و بوئینگ نو از اروپا و خود آمریکا خریداری می‌کند. کاری که در این حدود چهل سال بعد از انقلاب بی‌سابقه بوده است.

با بررسی اقدامات سیاسی، اقتصادی فرهنگی و اجتماعی دولت فعلی، به این نتیجه می‌رسیم که این دولت در «مسیر صحیح» قرار دارد. این مسیر و این روند اگر ادامه پیدا کند کم کم مشکلات کشور و مردم را کمرنگ می‌کند و کیفیت زندگی را در ایران بالا می‌برد. برای مثال یکی از اقدامات خوب دولت در حوزه فرهنگی و اجتماعی، جلوگیری از فیلتر شدن شبکه‌های اجتماعی بوده است. همه ما از این شبکه‌ها استفاده می‌کنیم و دوست نداریم فیلتر شوند ولی باید بدانیم در کشور ما افراد و جریان‌هایی هستند که می‌خواهند این شبکه‌ها نباشند.

همچنین دولت به دنبال حل بحران آب است. این دولت قیمت‌ها را کنترل کرده است و تورم را مهار نموده است. این دولت به حل مشکلات واقعی مردم توجه نشان می‌دهد و عقاید خرافاتی یا افراطی و تاریخ مصرف گذشته ندارد. تجربه نیم قرن اخیر دنیا نشان داده است که هیچ کشوری مستقلا نمی‌تواند پیشرفت کند، دوبی (امارات)، کره جنوبی، مالزی، اروپای بعد از جنگ جهانی دوم، ژاپن و خیلی از کشورهای دیگر که امروزه در زمینه‌های مختلف بالاتر از ما هستند همگی با کمک کشورهای بزرگ و پیشرفته توانسته‌اند رشد کنند و پیشرفت نمایند و به این سطح از رفاه و تمدن برسند. خوشبختانه دولت دکتر روحانی علاقمند به گسترش روابط با کشورهای پیشرفته دنیا است و از این طریق می‌خواهد سرمایه و تکنولوژی و دانش روز جهان را به نفع کشور و ملت ایران کسب نماید.

دولت روحانی به شدت تلاش می‌کند واردات غیر قانونی را کاهش دهد و کشور را با پول مالیات و عواید قانونی اداره کند. به گسترش توریسم علاقه‌مند است زیرا ما نمی‌‎توانیم به صادرات نفت و گاز تکیه کنیم (دلیل آن معلوم است). صنعت پیشرفته‌ای هم نداریم که کالای صنعتی صادر کنیم. کشاورزی ما هم دچار مشکل کم آبی و بحران خشکسالی است. افزایش درآمد کشور با توریسم راه حل عاقلانه و منطقی است. وقتی مشخص گردید برخی مدیران دولتی حقوق‌های کلان می‌گیرند، دولت بارها معذرت خواهی کرد و پول های اضافی که پرداخت شده بود را پس گرفت و به خزانه واریز کرد. اینها نشان دهنده این است که دولت روحانی در مسیر مبارزه با فساد، شفافیت و عقلانیت گام برمی‌دارد.

نگارنده قصد دارد مجددا به آقای روحانی رأی بدهد، به دو دلیل:

اول آنکه مسیر حرکت که صحیح باشد مسلما نتایج خوبی به بار خواهد آورد، چنانکه تا بحال مشکلات بسیاری در زمینه‌های مختلف برطرف شده و ادامه این راه به خواست خدا به حل بسیاری از مشکلات دیگر می‌انجامد.

دوم آنکه اگر این مسیر تغییر کند و دولت به دست کسانی بیفتد که به توسعه و پیشرفت اعتقاد و علاقه‌ای ندارند، دوباره کشور ما بجای پیشرفت، پسرفت خواهد کرد و آخرین منابع و ذخایر مادی و معنوی ایران خرج کارها و اقداماتی می‌شود که نه تنها فایده‌ای برای ما ساکنان این کشور ندارند، بلکه روز بروز ما را از رفاه و توسعه و آسایش دور می‌کنند و سرانجام ما و نسل‌های آینده را در گرداب مشکلات غرق می‌سازند.

 

با کانال تلگرامی «خلیج فارس» همراه شوید